Eindelijk is Otje opgeroepen voor Oranje. Ondanks onze journalistieke onafhankelijkheid willen we onze blijdschap over het debuut van deze verfijnde, intelligente rasvoetballer niet onder stoelen en/of banken steken.
Lees de ode hardop voor en doe uw beste Dijkshoorn imitatie.
Otman Bakkal,
alleen het loopje al
Het Nederlands elftal heeft een slopende reis naar Australie erop zitten. Over hoe zwaar en onzinnig de reis was is al genoeg gesproken en geschreven. Over het uiteindelijke doel van deze wereldreis is het vrijwel stil. Maar wat was nou eigenlijk het doel? We hebben zaterdagochtend duidelijk kunnen zien dat goed voetbal niet het doel was. Culturele onderlegging kan het ook niet geweest zijn; 22 cultuurbarbaren naar het andere eind van de wereld, die niets anders gezien hebben dan het hotel en het schermpje van hun iPhone.
Maar wat was dan wel het doel? De bondscoach zei dat ze naar Australie gingen om “naar elkaar toe te groeien”. Getuige deze foto is de bondscoach in zijn opzet geslaagd. Maar om met het hele team in de regen onder een paraplu te staan hoef je niet per se 26 uur te vliegen.
Kent U hem nog? De frele linksbuiten die het als eerste in zijn hoofd haalde om de overstap van PSV naar Ajax te maken (andersom is een heel ander verhaal en vice versa ook). Door de aanwezigheid van Zenden leidde Hoekstra aan een ernstig gebrek aan speelminuten en wilde hij weg. Een beetje het Ismael Aisatti verhaal. Voor 5 miljoen gulden verkocht PSV hem aan het Ajax van Louis van Gaal en dat waren twee unica ineen. Hij was destijds de duurste binnenlandse transfer ooit en de eerste speler die direct van PSV naar de Hoofdstad ging.
Tussen 1991 en 1996 speelde hij negentig wedstrijden voor PSV. Na deze transfer werd hij al snel geselecteerd voor Oranje. Zo ging dat in die tijd; als je bij Ajax speelde werd je direct doorverwezen naar de bondscoach (in 1996 mocht hij zelfs mee naar de EK). Lees verder ‘Peter Hoekstra’ »
Het grote verschil tussen het Nederlands Elftal dat in ’88 het EK won en alle latere Nederlands Elftallen zit hem niet in kerstboomopstellingen, chemie, vorm van de dag, buitenspelers, nummers 10, ruiten op het middenveld of andere ongrijpbare begrippen. Het verschil zit hem ook niet zozeer in kwaliteit (was van Aerle zoveel beter dan Heitinga, of was Muhren beter dan Cocu?). Lees verder ‘Snorren in 1988’ »
