Doordebenen

Nijmegen, Cafe Goossens, herfst 2000.

Met zijn ietwat treurige oogopslag viel hij niet direct op tussen de typische Nijmegenaren in deze kroeg. Van alle kroegbezoekers was ik dan ook de enige die hem direct herkende. Toch was het vreemd dat hij onherkend bleef. Tijdens dit najaar had hij flink van zich laten spreken, positief en negatief, en ook nog eens ver buiten de stadsgrenzen. Misschien sprong hij er niet tussenuit omdat de altijd klagende (nuilende) Nijmegenaren van zichzelf ook een dergelijke ontevreden blik hebben of niet gauw onder de indruk zijn van andermans prestaties.

Ik raapte mijn moed bij elkaar, stapte op hem af en vroeg in het Engels wat hij en zijn eveneens Oost-Europees ogende compaan wilden drinken. De toenmalige NEC selectie stond bekend om zijn losbandige gedrag en was vaak te vinden in de meer uitbundige horeca gelegenheden zoals de Hoed en de Drie Gezusters, maar hij wilde gewoon een frisje. Het tekende zijn topsportmentaliteit.

In al mijn aangeschoten enthousiasme om deze topspits zo maar tegen het lijf te lopen in mijn stamkroeg, vuurde ik de ene na de andere vraag op hem af: hoe vind je het in Nijmegen? Wat vind je van je medespelers, het weer en de stad? Zin om een keer mee te gaan vissen? Wat vond je van de derby en de sfeer in het stadion? Hoe bevalt de samenwerking met de grote Johan Neeskens? Mis je Engeland? Heel beleefd maar opvallend summier beantwoordde hij mijn vragen. In een helder moment besefte ik dat de spits van NEC eigenlijk helemaal geen prijs stelde op mijn aandacht en ik droop af in de richting van mijn vertrouwde hoek van de bar.

Een paar maanden later zou ik Hristov nog eens voor een wedstrijd op het stadionplein tegenkomen. Beleefd groette hij me; hij was ons gesprekje in cafe Goossens dus niet vergeten!

De NEC supporters zullen zich eens flink achter de oren hebben gekrabd toen technisch directeur Looyen in de zomer van 2000 met een nieuwe spits op de proppen kwam. NEC was ternauwernood ontsnapt aan de nacompetitie en had gedurende dat seizoen slechts 35 doelpunten gemaakt. Er was een sterke behoefte aan een spits die aan de zijde van clubheld Jack de Gier treffers kon verzorgen. Gorgi Hristov werd aangetrokken; een Macedonische spits die in drie seizoenen bij laagvlieger Barnsley veelal als invaller tot slechts 8 treffers was gekomen en in Engeland bekend stond om zijn opvliegende karakter. Dit was dus de man die het voor NEC zou moeten gaan doen.

De eerste kennismaking van het grote publiek met de nieuwe aanwinst was tijdens een wedstrijd ter ere van het honderdjarig bestaan van NEC tegen het Barcelona van onder andere Kluivert, Rivaldo en Frank de Boer. Na deze wedstrijd waren de meningen over de nieuweling ernstig verdeeld. Hristov had dan wel zijn eerste doelpunt gemaakt maar daartegenover stond ook een rode kaart die hij al in de eerste helft kreeg nadat hij Philip Cocu vakkundig had geveld met twee rake klappen. Bij zijn gedwongen vetrek van het veld liet de spits het publiek in vertwijfeling achter. Moet dit nou onze verlosser worden of is dit gewoon een gefrustreerde spits met losse handjes die bij nog geen enkele club heeft weten te overtuigen? Na de wedstrijd noemde Cocu hem een mafkees en vele NEC-supporters deelden met hem die mening. Hristov bekende een blackout gehad te hebben en vertrouwde zijn teamgenoten toe normaal geen “weirdo” te zijn.

Een maand en drie competitieduels later, toen Hristov met 7 treffers bovenaan de Nederlandse topscorerslijst prijkte waren alle twijfels weggenomen. Zelden zal een nieuweling een dergelijke veelbesproken entree hebben gemaakt op de Nederlandse velden.

In de eerste competitiewedstrijd, tegen RBC, scoorde hij eenmaal. Tegen Groningen, zijn tweede wedstrijd, scoorde hij driemaal. Daarna volgde de beladen derby tegen Vitesse en tijdens deze eerste thuiswedstrijd van het seizoen beleefde Hristov zijn finest hour. Met drie treffers legde hij aartsrivaal Vitesse over de knie; NEC won in een volgepakt Goffertstadion met 4-1 van de eeuwige vijand en voor de tweede wedstrijd op rij scoorde Hristov een Engelse hattrick. Nijmegen had een nieuwe held, Gorgi Hristov was de naam.

Topscorer zou hij niet blijven tot het eind van het seizoen, maar 15 treffers in 25 duels is een aardig gemiddelde voor een spits van de uiteindelijke nummer twaalf van de competitie. Hattricks zaten er niet meer bij, maar wel een dubbelklapper tegen Willem II en een goal in de uitwedstrijd tegen, hoe kan het ook anders, de buurman Vitesse.

De twee seizoenen die volgden waren minder succesvol voor Hristov. Mede door een aantal blessures en het aantrekken van spits Dennis de Nooijer kwam hij tot slechts 3 doelpunten (waarvan 1 tegen Vitesse) in dertig wedstrijden waarvan een groot deel als invaller. Als basisspeler moest hij beperkte spelers als Tumba en Demouge voor zich laten en Hristovs motivatie leek dan ook steeds verder te zoeken. De spits liep er op het veld vaak verloren bij en voelde zich onbegrepen door zijn medespelers. Echter, bij de supporters kon hij, ondanks zijn nonchalante houding en aflatende werklust, nog steeds niet kapot.

Tijdens de thuiswedstrijd tegen zijn nieuwe club FC Zwolle nam hij in de zomer van 2003 als invaller afscheid van de Nijmeegse aanhang die hem drie jaar lang, sinds die ene legendarische derby, altijd door dik en dun gesteund had.

Na een jaartje Zwolle (13 wedstrijden, 4 goals en veel blessures) is hij door het grote publiek uit het oog verloren. In 2005 kwam het Nederlands Elftal de toenmalig Macedonisch topscorer aller tijden nog tegen tijdens een WK kwalificatieduel. Ook hier mocht hij in de slotfase van de wedstrijd als invaller opdraven.

In 2007 werd de 31 jarige spits na veel blessureleed en omzwervingen bij Dunfermline, Debreceni en Nicosia als ervaren spits bij FC Den Bosch binnengehaald. Hier lijkt hij zijn naam als goaltjesdief enigzins waar te kunnen maken en blijft hij gelukkig van ernstige blessures gevrijwaard. Ondanks het vele tegenspoed dat hij de afgelopen vijf jaar gekend heeft, blijft zijn heldenstatus in Nijmegen overeind. Nog steeds reizen er NEC supporters vanuit Nijmegen naar Den Bosch om een wedstrijd te zien van de man die eigenhandig de aartsrivaal Vitesse op de knieen kreeg met drie doelpunten. Elke zomer zingt zijn naam rond onder de supporters wanneer NEC aankondigt op zoek te zijn naar een “scorende spits”. Eigenlijk weet men beter, hij is te blessuregevoelig en rendeert goed in eerste divisie. De wens is in deze de vader van de gedachte.